The Reykjavík Pride Poetry Competition was held for the tenth time this summer. The competition has been a regular part of Reykjavík Pride since 2016, with the aim of providing a platform for queer voices and celebrating queer poetry and literary work.
A total of 47 poems were submitted to this year’s competition, with all entries reviewed anonymously by the jury. This year’s jury consisted of Anton Helgi Jónsson, Anna Rós Árnadóttir and Ásdís Óladóttir.
Below you can read the poems that placed first, second and third, along with the jury’s comments. Please note that the poems are in Icelandic.
1st place
birki
Author: Esjar Eiríkur Didziokas
skógurinn þéttist með hverri sprautunni
þykkur vökvinn streymir úr nálinni
og seðjar þyrstar rætur
seytlar í gegnum mig
eins og síróp í gegnum gljúpt berg
skóglendið vex frá nafla niður í nærbuxur
undir húð minni skríða ormar og sleipir álar
og mig langar að kreista þá út eins og gröft úr bólu
Á kjálka, hálsi og kinnum vex mér skegg
mjúk og ný hár minna á íslenskan birkiskóg
trén eru gagnsæ og strjál
ég er með fléttur á öxlunum, en skófir á hnjánum
sjö hár á tánum
lífið er blítt og hlýtt og langt eins og ánamaðkur,
slímugt þegar ég snerti það
Jury’s comments:
The poem “birki” (“birch”) portrays a life experience that may never before have been explored in Icelandic poetry. Rich in imagery, the poem evokes both captivating beauty and intriguing questions: worms and slippery eels begin to stir, while a beard grows along the jaw, neck and cheeks. Porous rock and the body of the person speaking in the poem merge into one, as birch forest and body hair take root, bearing witness to life and growth.
2nd place
Í stólnum
Author: Gugga
Heimurinn í tannlæknaárum er hálfmáni, eða frekar, tanngarður, eða frekar, kjálki. Orð í tannlæknaorðum eru eins og tólin, uppstillt á bakka. Það er liðið ár frá mér, í gugguárum, en fyrir þér er þetta vinstri fótur að nema við grund, á næsta ári spyrnir hann frá. Ár í tannlæknaárum er ytri helmingur hæls, bakki iljar og neðstu þrjár táslurnar. Næsta ár er innri helmingur, rjáfrið og stóra og langa tá. Dagatöl tannlækna eru full af nöfnum, blómhnappar í tanngarði. Tölvur tannlækna eru fullar af sneiðmyndum, krónublöð að opnast. Áður en myndinn er tekin bít ég í spjald og ber blý um háls mér. Áður en þú tekur myndina stígur þú út úr herberginu. Skoðun og hreinsun er 30 mínutur. Strætóferðin er klukkutími aðra leið. Í tannlæknatíma er strætóferð tvær árlegar skoðanir. Í guggutíma er árleg skoðun tveir strætómiðar. Í tannlæknatíma er ég enn ófermd, hikandi, blómhnappur óútsprunginn. Í árlegri skoðun er ég kona í stól, í gömlu stofunni á hlemm sit ég sjö ára og vel mér límmiða, í strætóinum fylgist ég með stikunni fyllast og í stólnum skrapar hún burt steina. Kjálki í tannlæknafræðum er garður og holdið hylur rætur. Garður í guggufræðum eru hvít blóm á grönnum stilk, blómhnappur að breytast í ber. Að ári spennist fótur og spyrnir frá er ég stíg upp í strætoinn, að ári opnast munnur og bítur í spjald og þú stígur út. Að ári skoðum við myndir á skjá, drjúpandi ber á ílöngum stilk í þéttgrónum garði. Í tannlæknafræðum eru steinar eitthvað sem vex, eitthvað sem festir rætur. Hvítar tennur á svörtum bakgrunni, rauðflekkótt ber í rennvotri mold. Heimurinn í tannlæknafræðum er hálfmáni, eða frekar kjálki, eða frekar tanngarður, eða frekar bros, eða frekar ein manneskja af átta einu sinni á ári. Í tannlæknafræðum eru orð eins og tól á bakka og tíminn eins og kraninn og þráin eins og vatnið og glasið eins og ég. Orð eru bleik eins og munnskol eða hvít eins og tennur. Rótgróin eða flæðandi. Þrífum steina úr beði. Sjáumst að ári, brosum og kveðjum og ég stíg upp í strætó. Strætóferðin er tveggja kúnna löng. Ég kem heim, krýp í garðinum og týni steina í ár.
Jury’s comments:
The poem “Í stólnum” (“In the Chair”) begins with the words “Heimurinn í tannlæknaárum …” (“The world in dentist years …”). It is not easy to define this text or determine exactly what it means. Yet it behaves as good poems often do: it shows how language and poetry can cast an entirely new light on a setting that most people would have thought they knew inside and out. At once easy to understand and elusive, the poem raises countless questions. Like a good poem, it continues to linger in the mind long after the reading is over.
3rd place
Tungumál
Author: Bergrún Íris Sævarsdóttir
Ætti ég að semja
til þín ástarljóð,
þyrfti ég fyrst
að finna upp tungumálið,
þvinga stórar
tilfinningar
í of lítil orð,
láta sem bókstafir
geti borið ást,
þegar við vitum báðar
að það sem við
vildum helst segja
fæst aðeins skilið
í titrandi andardrætti,
sæluhrolli og stunu,
andvarpi í eyra,
að bókstafir
eru merkingarlausir
nema þeir séu dregnir
eftir barmi mínum
undurblíðum strokum
fingurgóma þinna.
Jury’s comments:
“Language” is the poem awarded third place by the jury. The poem is about love and the inadequacy of words when it comes to expressing it; the poet does not want to force great emotions into words that are too small. The poem could be described as a classic declaration of love, and yet not quite. Many similar poems have been written over the years: the poet wants to express love but doubts whether words are capable of conveying it. Here, however, the focus is on the love between two women, and while it may be said that all love is in some sense the same, it matters to acknowledge this particular fact.